Η Ανθρώπινη γλώσσα. Σπάσε τον πάγο

Από εδώ που βρίσκομαι ως την άκρη του κόσμου κι απ’ άκρη σ’ άκρη, αν άπλωνε τα δίχτυα της η αγάπη και τύλιγε όλους, ο πάγος θα έσπαγε. Πόσες ευτυχίες θα γεννιόντουσαν και θα έσβηναν πίκρες που σα φωτιά τώρα καίνε… Δεν είμαι άνθρωπος ονειροπόλος, μα ένας μικρός οραματιστής κι ένας μεγάλος συνάμα μέσα στον κόσμο μου, που στην ουσία εντάσσεται στον κόσμο ολονών κι επιζητεί την ένωση ώστε να φτιάξουμε έναν κοινό. Γιατί δεν πετύχαμε να ζούμε με Αγάπη; Λέξη απαρατήρητη στην εξουσία. Αν μπορούσαμε να ακούσουμε τους θρήνους των αγγέλων για κάθε ψυχή που παρασύρεται και χάνεται, θα σβήναμε από τον πόνο τους. Για ποιούς αγγέλους μιλώ; Αγάπη, άγγελοι, πολλά άγνωστα στοιχεία μαζεύτηκαν. Ένα απέραντο «γιατί» σα την απέραντη μοναξιά των ποιητών γίνεται τώρα εμμονή που θέλει επειγόντως να λάβει απάντηση.

 

Λόγω του υπέρμετρου πάθους τους για τη φθορά, οι παγωμένοι θανάσιμοι ηγέτες προσπαθούν να μολύνουν ευαίσθητες ψυχές. Έχουν την αίσθηση μιας αξίας ανύπαρκτης, αφού σε τόπο και χρόνο, χαμένοι, αόρατοι και ρηχοί, ξεριζώνουν από το μυαλό τους κάθε ταπεινή ιδέα και τη θέση της παίρνει ο εγωισμός. Θηρία και αρχηγοί, κηφήνες του χάους, υπονομεύουν τα βήματα όσων δεν αποδέχονται την ύπαρξή τους, κι αυτό είναι η αιτία του στερημένου γέλιου του απλού ανθρώπου. Μακάρι μια μέρα οι θανάσιμοι όλου του κόσμου να μάθουν την Ανθρώπινη γλώσσα που δεν θα αναγνωρίζει την δική τους θανάσιμη που επιμελείται η αυθάδειά τους.