Σε Έλληνα Ηγέτη δεν αρμόζει να βεβηλώνει τη Δημοκρατία

Τα μέτρα που υποστηρίζουν τη λειτουργική άνοδο της ζωής ενός λαού, δεν συμφέρουν στη ζωή των θανάσιμων πολιτικών. Όμως σε Έλληνα Ηγέτη δεν αρμόζει να βεβηλώνει τη Δημοκρατία. Όταν το στοιχείο της λογικής δεν αγγίζει το συναίσθημα, και αντίστροφα, δεν μπορεί παρά να έχουμε αποτυχία, κάτι που η Δημιουργική Σταδιοδρομία ονομάζει «δεδομένη». Εδώ στηρίζεται και η πολιτική ασυναρτησία η οποία αυτοσυστήνεται ως εξής: Βαδίζω στο κενό. Η πολιτική επιτυχία είναι δεδομένη όταν το πρόγραμμα έχει στόχο και η εργασία θεμέλιο τον ίδιο της τον Ηγέτη, το ενδιαφέρον του, τις αλήθειες του και τις ευθύνες του.

 

Το μεγαλείο μιας Νέας Αρχής, είναι η έμπρακτη ηγετική συγνώμη που θα καθαρίσει τον τόπο κι ίσως σημαδέψει αυτό ολόκληρη την Ευρώπη, φτάνει κάποιος να κάνει την αρχή. Συγκυβερνήσεις που αυτόβραβεύονται όταν νομίζουν πως διαθέτουν τους καλύτερους πολιτικούς ή διπλωμάτες, στην πράξη όμως μηδέν, είναι άσχετες με το θέμα και άγνωστες μεταξύ τους. Δεν γνωρίζονται. Προσέξτε το καλά αυτό. Δεν γνωρίζονται. Μη τα μπερδεύουμε. Πολιτική και διπλωματία είναι λέξεις ιερές και εμπεριέχουν αίσθημα ευθύνης. Όταν παραμεταφράζονται όμως, επιπλέουν στα νερά της υποταγής.

 

Αυτοκτονίες, διαλυμένες οικογένειες, απογοητευμένοι φοιτητές, τραυματισμένοι ψυχολογικά πτυχιούχοι, πληγωμένα παιδιά για ένα χθες που θάφτηκε χωρίς να το ζήσουν και για ένα τώρα που το ψάχνουν στην ομίχλη των εγκληματικών υπογραφών που εμποδίζουν τα όνειρα τους, αποτελούν το θλιβερό «τώρα» και τον φόβο του «αύριο». Γυρίσαμε στην εποχή που ο αείμνηστος Καζαντζίδης τραγουδούσε για την ξενιτιά και τη μάνα που κλαίει. Τώρα η μάνα δεν έχει δάκρυα. Στερεύουν ή τα πνίγει μέσα της φτάνει να βλέπει το παιδί της ζωντανό, απλά να υπάρχει. Σκληρά λόγια μα αυτή είναι η αλήθεια. Προσωπικά, θα ήθελα κάπως αλλιώς αυτή την αλήθεια, πιο ψεύτικη ίσως. Η δημοσιογραφική γλώσσα σωπαίνει όταν αναλαμβάνει η γλώσσα της καρδιάς. Είναι αυτή που στην καταγραφή της δεν δέχεται διορθώσεις και δεν γνωρίζει δικαιολογίες.

 

Ασύστολες πολιτικές διαδικασίες κενού περιεχομένου με επαναλαμβανόμενα λάθη, κάνουν την ανάπτυξη να φαντάζει άπιαστο όνειρο, σαν ένα μπαλόνι που ανεβαίνει και χάνεται στους ουρανούς. Κάποιος όμως Αετός θα το βρει. Κι όταν οι ψυχικές δυνάμεις των Αετών ενώσουν με τις δυνάμεις της Γνώσης, το όνειρο τότε θα είναι μία γροθιά, κι όχι σκόρπιο.