Κάτω από τις πέτρες υπάρχει ζωή

Περάσαμε πολλά άσχημα και θα έπρεπε πλέον να έχουμε διάκριση. Κάπου στην όλη πολιτική ιστορία το κουβάρι ξέφυγε απ’ το στόχο του, κι αντί να ντύσει με το νήμα του μια κοινωνία παγωμένη και πληγωμένη και να τη θεραπεύσει, έγινε το αντίθετο. Το κουβάρι που ήταν στα χέρια του λαού, παρέσυρε τον κάθε πολίτη ξεχωριστά, και μπερδεμένος στις εμμονές, ψήφιζε και ξαναψήφιζε κινούμενα δίποδα και στόματα που μόνο έλεγαν και υπόσχονταν. Ανάμεσα σε αυτούς, πάντα θα λέω και θα ξαναλέω πως υπήρξαν και υπάρχουν πολιτικοί πάρα πολύ δυνατοί. Όταν όμως στους 300 είναι οι 20 για παράδειγμα σωστοί, η φωνή τους δεν εισακούεται. Στη Βουλή πρωταγωνιστεί ο καλύτερος από τους μέτριους και ο άριστος απ’ τους χειρότερους. Συνεπώς, όταν το θράσος φοράει το προσωπείο του θάρρους, αυτό φοβίζει, και περνιέται για δύναμη.

 

Η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα κακής οικονομικής και πολιτικής διαχείρισης, βεβαίως και κατάχρησης. Δόθηκε το δικαίωμα της υποταγής μας στις ξένες δυνάμεις, κι αυτό έγινε με τρόπο αλύπητο. Εξαρτηθήκαμε και πληρώνουμε. Μόνο που εξαρτήθηκαν λάθος άνθρωποι: ο Ελληνικός λαός. Αυτοί που έπρεπε να εξαρτηθούν, ήταν μόνο αυτοί που χλεύασαν, λήστεψαν και κορόιδεψαν τον ελληνικό λαό. Κι αν η φοροδιαφυγή αποδείχτηκε μεγάλη, ας θυμηθούμε τις εποχές που ο φτωχός κόσμος έτρεχε στους δρόμους για μήνες και φώναζε για 100 και 500 δραχμές αύξηση στον λίγο του μισθό. Αυτός ο φτωχός κόσμος τι φταίει, σαν οι άλλοι λήστεψαν και κατέφαγαν τις τράπεζες και φοροδιαφεύγαν; Μα κι αυτοί έχουν άλλοθι τις αισιοδοξίες που γινόντουσαν πληγές, γιατί οι ευκαιρίες ήταν ίσως στενές γύρω τους…

 

Ως Συγγραφέας είμαι με το δίκιο του λαού. Ανέκαθεν ο φτωχός ήταν έναν καλός «δούλος» και εντάξει στις υποχρεώσεις του. Ποιός μπορεί να το αμφισβητήσει; Τον ήλιο δεν τον γεύτηκε. Το ψωμί δεν το χόρτασε. Τον κόσμο δεν τον είδε. Διακοπές δεν έκανε. Και τώρα η μικρή σύνταξη που εισπράττει με τα γέρικα και κουρασμένα του χέρια, πετσοκόβεται κάθε μέρα και του στερεί ακόμη και τα πιο αναγκαία για να μπορεί να επιβιώσει. Η μπόρα δεν πρέπει να τους παίρνει όλους. Να γίνει διαχωρισμός. Όσοι έπραξαν σωστά, να λάβουν αυτά που τους ανήκουν, κι όχι να πληρώνουν μαζί με τον σωρό. Όσοι δεν έπραξαν σωστά, να μην τους δοθεί άλλο, παρά μία νέα ευκαιρία υπό άλλους όρους, ανθρώπινους όμως. Υπάρχει ζωή και κάτω από τις πέτρες… Γράφω όπως η ψυχή μου υπαγορεύει, για να αντέχω, γιατί αν πω τα πράγματα με το όνομά τους και τη σκληρή γλώσσα της δημοσιογραφίας, θα σπάσει τούτη η πένα και το αίμα της θα πλημμυρίσει και πάλι απ’ τις φλέβες μου. Δεν θα το ήθελα. Προτιμώ την γλώσσα της Συγγραφής…