Το δικαίωμα των αγωνιστών

Χρόνια ολόκληρα, λαοί που δεν γνωρίζουν τη δημοκρατία στην πράξη, συντρίβονται από θανάσιμους ηγέτες οι οποίοι χτίζουν το σύστημα του εσωπραγματικού και όχι εξωπραγματικού τους μυαλού, στα κουρασμένα πλήθη. Το θανάσιμο συμφέρον δεν γνωρίζει ότι αυτά τα πλήθη είναι ψυχές. Δεν έχει χρόνο και διάθεση για τέτοιου είδους λεπτομέρειες, σα να πρόκειται για άψυχα δίποδα που από τη φύση τους επιβάλλεται να υποτάσσονται στη δυστυχία και να την πίνουν αντί για νερό. Αυτή την αντιμετώπιση λαμβάνουν.

 

Οι αιτίες των πολέμων, είναι τα θανάσιμα ηγετικά «εγώ» που καθισμένα μονίμως σε θέσεις απρόσιτες για τους λαούς, αφού τα πόδια τους δε μπορούν να σταθούν σε μία ευλογημένη γη, αποφασίζουν για την τύχη τους. Η κατάκτηση του σύμπαντος είναι ο κεντρικός τους στόχος. Ιδέες παρανοϊκές και σκοτεινές. Ιδέες που τσαλακώνουν κάθε ηθικό νόμο, γήινο κι επουράνιο. Δεν έχουν σταδιοδρομία ψυχικής δημιουργίας, και το ότι δεν μεταλλάχτηκαν ακόμη κι εξωτερικά και θυμίζουν ανατομία ανθρώπου, είναι κι αυτό μια ελπίδα μήπως και κάποτε συνέλθουν. Εάν δε γίνει, η ίδια η ιστορία θα γράψει την ιστορία της κι η εκδίκηση θα’ ναι φωτιά.

 

Η Ελλάδα είναι ένα πολύ δυνατό σύνολο αγωνιστών. Πολεμάει, νικάει και προσπαθεί. Ελλάδα σημαίνει πολιτισμός σε όλα τα επίπεδα, κι ας υπάρχουν ακόμη και σε κάθε ένα από αυτά τα επίπεδα, θανάσιμοι που ματώνουν την ιστορία τους. Η σύγχυση που προκαλείται καθώς αμαυρώνουν την ελληνική εικόνα, φέρει αμφιβολία στην ερώτηση «εάν η Ελλάδα έχει ηγέτες να τη νοιάζονται, κι αν έχει δική της επιλογή». Όταν η αγένεια όμως των αγενών που διεκδικούν ψήφο κοπεί από τη ρίζα, θα φανεί ξεκάθαρα το θράσος που παρουσιάζεται με το προσωπείο του θάρρους και το τοπίο να καθαρίσει. Έτσι  δεν θα ψηφίζονται οι καλύτεροι από τους χειρότερους αλλά οι άριστοι από τους καλύτερους.

 

Φανταστείτε αυτή τη σκηνή: Καθώς η Βουλή αδειάζει, μετά από ολομέλεια και με μυαλά που ξέχασαν τι ειπώθηκε μέσα, έρχονται στο προαύλιο ειδήμονες ανάλυσης του ανθρώπινου χαρακτήρα και στέκουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Βγαίνοντας οι βουλευτές ένας ένας, περνούν από μπροστά τους σαν σε εξετάσεις. Δεν χρειάζονται ερωτήσεις, απολογίες και δικαιολογίες. Επικοινωνούν τα μάτια κι η ενέργεια που ξεχύνεται γύρω. Η ώρα αυτή λειτουργεί σαν ένας πομπός. Όποιο μυαλό παραφρονεί, οι ειδήμονες θα το καταλάβουν και θα το στείλουν σπίτι του. Όποιο σώμα δεν έχει καρδιά, οι ειδήμονες θα το καταλάβουν και θα το στείλουν κι αυτό σπίτι του. Έτσι, μήτε κακό μυαλό μήτε άδειο σώμα θα χορεύει επάνω στα ιερά έδρανα νομίζοντας ότι κυβερνάει μη ξέροντας τι σημαίνει «Ηγεσία Αετών».

 

Ενός λεπτού σιγή για τους «επιφανείς» που όλη η γη τάφος έγινε κι η ανδρεία τους είναι αθάνατη, έχουν δικαίωμα να τηρήσουν μόνον οι αγωνιστές, κι όχι οι νυσταγμένοι από τα θορυβώδη ξενύχτια της διασκέδασης και την ολιγόλεπτη τυπική παρουσία τους σε δοξολογίες που φτάνει μετά στο μέγιστο της ασέβειας να καταθέτουν στεφάνια σε μνημεία. Δεν άνοιξαν το μεγάλο «λεξικό» της Ιστορίας να δουν τι σημαίνει ανδρεία; Αίμα σημαίνει που θέλει να φωνάξει «Έλεος».

Στη Δημιουργική Σταδιοδρομία σκύβουμε το κεφάλι να κλάψουμε και μετά κοιτάμε τον ουρανό. Δεν δικαιολογείται η κούραση στον Αγώνα γιατί είναι λίγο το μέρος της ελευθερίας κι η κούραση κινδυνεύει να μην μπορεί να ανασάνει, εάν έρθει. Σε θανάσιμες ηγετικές θέσεις όμως η ελευθερία πιάνει πολύ μέρος γιατί είναι κλεμμένη. Μα ξαναλέω, όσο η εξωτερική μετάλλαξη καθυστερεί, υπάρχει ελπίδα.