Συγκλονίζει ο παπαγάλος του Αγίου Πορφυρίου

Μετά το θαύμα «ο Άγιος Νεκτάριος άνοιξε τα μάτια Του» που συγκλόνισε τον κόσμο και απέδειξε για μία ακόμη φορά την Αλήθεια της Ορθοδοξίας μας, οδηγήθηκα 27 Ιουνίου 2016 στην Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Ξεκινώντας ΤΟ ΣΜΑΡΑΓΔΙ, ήξερα από την αρχή πως κάτι παράδοξο θα συνέβαινε σε όλες του τις κατηγορίες, και θα έβγαιναν θέματα που «δεν» θα με ρωτούσαν σχετικά με τη γραμμή που χαράσσει. Ήταν η τρίτη φορά που πήγαινα. Η καρδιά όμως που διψάει, είναι από μόνη της ένα θαύμα. Κι όταν την αφήνεις ελεύθερη να προσευχηθεί και να παρακαλέσει, νιώθεις πως όλα σου τα προβλήματα θα λυθούν μες σε μια στιγμή. Αυτή τη φορά όμως, ό,τι με απασχολούσε το έλεγα στον Άγιο με χαρά, και ταυτόχρονα, ένιωθα πως όλα λυνόντουσαν.

 

5μμ έφτασα στο Μοναστήρι. Χτύπησα το κουδούνι. Η πόρτα άνοιξε. Ανεβαίνοντας μία μεγάλη σκάλα που οδηγεί στο κελάκι του Αγίου Πορφυρίου, άκουγα μία φωνή σαν απ’ τα βάθη των αιώνων και τα σύμπαντα της αιωνιότητας. Με συνεπήρε το «χρώμα» αυτής της φωνής τόσο, που δεν μπορούσα να προσέχω λεπτομέρειες. Όλες μου οι αισθήσεις ήταν συγκεντρωμένες στην αναστάτωση του λαμπερού και παράδοξου γεγονότος, που διείσδυε ταχύτατα σε νου και καρδιά, και με καθήλωνε.

 

«Σε καλωσορίζει, σε καλωσορίζει» ακούστηκε μία χαρούμενη γυναικεία φωνή λίγο πιο κοντά μου καθώς ανέβαινα. «Είναι ο παπαγάλος του Αγίου Πορφυρίου». «Είχε παπαγάλο;» ρώτησα. «Ναι είχε, και τον φώναζε Πέτρο» μου απάντησε. Ξάφνου, βλέπω ένα πουλάκι να βάζει το κεφαλάκι του ανάμεσα στα κάγκελα της σκάλας και να με κοιτάζει. Μετά να σκαλίζει μια γλάστρα που ήταν εκεί, και να χουχουλιάζει τιτιβίζοντας μέσα σε ένα ολοζώντανο παράπονο. Αυτό το συμπέρασμα, δεν είναι επηρεασμένο από το γεγονός ότι αυτός ο παπαγάλος ανήκε στον Άγιο, αλλά από την ίδια την εικόνα και συμπεριφορά του παπαγάλου, μέχρι που, το δεξί του μάτι ένωσε με τα μάτια μου καθώς με κοιτούσε και το κοιτούσα. Σηκώνεται, περπατάει για λίγο σαν κάτι να ψάχνει στη σιωπή, και ξανά μαζεύεται φοβισμένο ή… πληγωμένο, φωνάζοντας: «Πέτρο, Πετράκο». Δεν μιλούσε όποτε ήθελα εγώ αλλά όποτε ήθελε εκείνο. Άνοιγα το κινητό, και δεν μιλούσε. Το έκλεινα και μιλούσε.

 

Αυτός ο παπαγάλος Ψάχνει τον Άγιο. Ήταν πολύ δεμένος μαζί του. Τώρα η φωνή του, λιγωμένη στη νοσταλγία, σπάει φλέβες. Τα μάτια του έμειναν στο χτες. Δεν πέρασε μήτε μέρα από τότε. Πονάει. Βλέπει το κελί του μα δεν καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Είναι αθώο. Εκείνο θέλει να τον ακούσει και πάλι, να τον φωνάζει «Πέτρο, Πετράκο;» Έμειναν στη μνήμη του εικόνες που δεν θέλει να αποδεχτεί, όπως ότι ο Γέροντας ταξίδεψε μακριά του. Ακόμη κι αν είναι έτσι, ακόμη κι αν ταξίδεψε στο Θεό, το πουλί περιμένει να τον δει και να τον ακούσει, όπως τότε. Τον θέλει ακριβώς όπως τότε. Ζητάει επίμονα την αγκαλιά του Αγίου και του λέει «γιατί με άφησες, που είσαι.

 

Σε μια στιγμή ήταν σα να μου είπε «έλα μαζί μου»  Ήταν σαν ένας αποφασισμένος άνθρωπος. Αμέσως άνοιξα video. Ξεκίνησε και το ακολούθησα. Αυτό μπροστά, εγώ πίσω του. Συχνά, γύριζε πίσω το κεφαλάκι του και με κοιτούσε σαν πάλι να μου έλεγε «ακολούθησέ με». Περάσαμε τους διαδρόμους και μπήκαμε στο δωμάτιο του Αγίου Πορφυρίου. Ήξερε καλά τον δρόμο. Έμοιαζε συνειδητοποιημένο, σα να είχε μέσα του λογική. Τη λογική της καρδιάς. Κι εκεί, πάλι φώναξε «Πέτρο!». Και άραγε, έβλεπε τον Άγιο; Ποιος ξέρει… Σίγουρα όμως, έβλεπε παραπάνω από εμένα.