Το σκουφάκι και το μπαστούνι του Αγίου Παϊσίου

Εμείς, οι του κόσμου περιφερόμενοι, ασυνείδητα, γιατί νομίζουμε πως όλα τα ξέρουμε, και συνειδητά, αφού ζαλισμένοι από τους θορύβους της ύλης που αφήνουμε και ματώνουν την ψυχή μας, χαμένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό, ερχόμαστε κάποτε αντιμέτωποι με τη θανάσιμη άγνοια που καίει τα σωθικά μας.

 

11 και 12 Ιουλίου 2016, κατάμεστος ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή της Παναγίας της Κολοκυνθούς. Και ποιός δεν θα ήθελε να γνωρίσει τον Αγιορείτη Παΐσιο; Σε όλη την οικουμένη, τα πλάτη και τα μήκη της γης, είναι γνωστή η Χάρις του Θεού εις την θαυμαστή ζωή του, διότι η αγάπη, ο ζήλος της ταπείνωσης κι η πίστη του στο Θεό, προκάλεσαν όλη αυτή την ευλογία. Όσοι τον γνώριζαν έμεναν έκθαμβοι εμπρός εις την ταπείνωση που τον εξύψωνε, και την ιερή Γνώση που ευλογούσε τον λόγο του και το πνεύμα του. Ωστόσο, ποτέ δεν επαίνεσε τον εαυτό του για ότι κατείχε.

 

Άπειρα τα θαύματα που ο Θεός μέσα από την αγία του ψυχή κάνει. Ένα ακόμη ιερό σκεύος της Ορθοδοξίας μας. Και σήμερα, παραμονές της ιερής του κοίμησης, ημέρα της Αγίας Ευφημίας όπου συνομιλούσε μαζί της, μας δόθηκε η επουράνια Ευκαιρία να αγγίξουμε το σκουφάκι του και το μπαστουνάκι του να λάβουμε ευλογία!

 

Φυσικά, και το άγιο Ευχέλαιον που έγινε την ημέρα αυτή και πολύ συχνά γίνεται, έκανε καλά άρρωστη γυναίκα στο Μανχάταν, αμέσως μόλις έλαβε από ξάδερφό της στην Αθήνα το άγιο λαδάκι. Ο Πατέρας Φιλόθεος, όχι μόνο εγνώριζε τον Γέροντα Παϊσιο, αλλά ήταν κοντά του τις τελευταίες του ημέρες, εδώ στη ζωή αυτού του κόσμου. Με την άδειά και την ευχή του, γράφτηκε αυτό το άρθρο. Αμήν.