Έφη Πασχάλη

Συγγραφέας Ανάπτυξης

Συντάσσει

η Σοπράνο και Ψυχολόγος Έφη Καραουλάνη

 

Η Δημοσιογράφος και Συγγραφέας Προσωπικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης Έφη Πασχάλη γράφει από το έτος 1979.

 

Αποφασίζει όμως και σπουδάζει ζωγραφική αναζητώντας παράλληλα και τον κόσμο της εικόνας. Μέσα από πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, γρήγορα αποσπά τις καλύτερες κριτικές, εκ των οποίων, η διάκρισή της από τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός.

 

Στην πορεία την κερδίζει η δημοσιογραφία. Είχε την τιμή να εγκριθεί από τον κο Δημητρακόπουλο και να γράφει στα πολιτιστικά για την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. «Δεν φιλοξενώ Ποιητάς στην εφημερίδα μου, σε θέλω όμως ως Δημοσιογράφο γιατί έχεις το θάρρος το δημοσιογραφικό που έχουν όλοι οι συνεργάτες μου, όσα και τα χρόνια μου δηλαδή» της είπε. Η δημοσιογραφία γίνεται το επάγγελμά της και λίγο μετά ακολουθούν επιλεκτικά σεμινάρια και σπουδές.

 

Πάντοτε όμως η Συγγραφή είναι ο κεντρικός άξονας της ζωής της. Η πρώτη της διάκριση έρχεται στην ποίηση από το Σύνδεσμο Γραμμάτων και Τεχνών Θεσσαλίας. «Παρουσίασα τη ζωή μου και βραβεύτηκα» μονολογεί γυρίζοντας σπίτι με το βραβείο στα χέρια. (Από ότι κατάλαβα, το ποίημα εκείνο επρόκειτο για βίωμα).

 

Το 2002 εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Millenia ως Νέος Θεατρικός Συγγραφέας κι ενώ η ίδια θα δηλώσει «δεν είμαι θεατρικός συγγραφέας, απλά γράφω θεατρικά έργα», «καιρός να γίνεις» θα της απαντήσει σοβαρά ο εξαίρετος φίλος της και δικηγόρος Κωνσταντίνος Κουρμέντζας, ο άνθρωπος που την προέτρεψε να λάβει μέρος στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό.

Επί συνεχή έτη διακρίνεται Πανελλαδικά σε Ποίηση, Δοκίμιο, Διήγημα και Λογοτεχνικό Παραμύθι από το πρώτο λογοτεχνικό σωματείο της Ελλάδας με ιδρυτή τον Κωστή Παλαμά, την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Οι πολλαπλές διακρίσεις της αιφνιδιάζουν τις επιτροπές, κάτι που κάνει τον τότε πρόεδρο κο Τσουκνίδα να πει ενώπιον μίας κατάμεστης αίθουσας «βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση όταν μετά ανοίγουμε τον απόρρητο φάκελο των στοιχείων και βλέπουμε επανειλημμένως ‘’Έφη Πασχάλη’’ αλλά μας χαροποιεί κι όλας». Στη συνέχεια γίνεται μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, λίγα χρόνια όμως μετά για δικούς της λόγους αποχωρεί.

 

Διάκριση έρχεται και από την Αεροπορική Ακαδημία Ελλάδος σε επίσης σοβαρό διαγωνισμό ποίησης με απόλυτη διαφάνεια, μέχρι που ο μεγαλοεκδότης Χάρης Πάτσης ζητάει δουλειά της στην υπό έκδοση τότε μεγάλη 24τομη Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας από το Βυζάντιο ως σήμερα. Οι εξαιρετικά έμφυτοι λεπτοί της τόνοι θα τη βγάλουν από τη δύσκολη θέση και θα απαντήσει στον κο Πάτση τη βραδιά που την πρωτάκουσε να απαγγέλει, «έχω ακόμα πολλά να δώσω, έχουν άλλοι σειρά, σημαντικοί, που άφησαν έργο». «Θέλω την ‘’Τελευταία Προσευχή’’ στην εγκυκλοπαίδειά μου» επιμένει εκείνος με τη σιγουριά της γνώσης και της εμπειρίας του. Έτσι και γίνεται.

 

Σε λίγο οι δρόμοι οδηγούν στην υποκριτική. Φωτιάδη, Βεάκη και «λίγα μαθήματα για να μπω στο πνεύμα του ηθοποιού και να γράφω καλύτερα θεατρικά» θα πει. Σπουδές όμως που δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει καθώς ανάγκες οικογενειακές τη θέλουν συνεχώς σε έναν πολύ σκληρό μονόδρομο ευθυνών, ευθύνες τις οποίες σέβεται. «Ευθύνες αγάπης» θα πει.

 

Ωστόσο, «η δουλειά μου στην τηλεόραση ήρθε τυχαία», μου λέει καθώς τη ρωτώ.  Μήτε όμως οι εκπομπές μήτε τα φώτα την αφήνουν να ησυχάσει. Τίποτα δεν την κάνει να κοιμάται ήσυχη όσο εργάζεται μακριά από την οικογένειά της για να μπορεί να τη ζήσει. «Όχι. Δεν είναι ζωή αυτή που ζούμε. Δεν είναι αυτό η ουσία, να διαλύονται οικογένειες τρέχοντας ο άνθρωπος συνεχώς να επιβιώσει. Όχι. Δεν είναι αυτό η ζωή».

 

Μα ο συνδυασμός με την πολιτική απαλύνει την καρδιά της. «Στα 15 μου κλεινόμουν σε όποιο δωμάτιο έβρισκα κενό και μιλούσα στον λαό. Έναν λαό μέσα στον εσώτερο κόσμο μου» μου λέει με μάτια βουρκωμένα και χαμογελώντας θέλοντας να σπάει το κλίμα της συγκίνησης. Έτσι δέχεται πρόταση σε πολιτικό γραφείο τύπου και… «λιμάνι με κύματα» θα πει ξαφνικά. Μία πορεία σταθερά ανοδική αλλά με πολλές δυσκολίες.

 

Και πάνω εκεί, κάθε βοήθεια, κάθε προσφορά της κι ό,τι έχτισε, γκρεμίζεται ξαφνικά όταν η γη ανοίγει κάτω από τα πόδια της. «Όχι!!!» θα φωνάξει. «Ποιός Θεός με θέλει ακόμη ζωντανή;» Και λίγο αργότερα, «και ποιος Θεός με θέλει ακόμη να γράφω;» Η απάντηση δίδεται από την ίδια τη ζωή που για κάποιους άυλους λόγους τη θέλει δυνατή έστω και μέσα στα νοσοκομεία για ενάμιση περίπου χρόνο. Επιστρέφοντας, κι επί τέσσερα χρόνια μακριά από τα ΜΜΕ, σχεδόν απομονωμένη από τον κόσμο, γράφει στα συντρίμμια της το βιβλίο ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ ΜΗ ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙΣ ΝΑ ΖΩ μη έχοντας όμως σκοπό να το εκδώσει.

 

Ένα βιβλίο αυθεντικό και γραμμένο σε γλώσσα καθαρής έμπνευσης. Σύνταξη που δύσκολα θα τολμήσει κάποιος να επιμεληθεί γιατί αγγίζει τη φλέβα όλων των μεγάλων Συγγραφέων, κι όχι των εμπορικών Συγγραφέων και τις νέες μόδες γραφής που επικρατούν σήμερα ισοπεδώνοντας τα πάντα. Η άριστη τεχνοτροπία της σε όλες σχεδόν τις μορφές του λόγου, είναι η ταυτότητα του γνήσιου Συγγραφέα και του Συγγραφέα που δεν πλησιάζεται εύκολα με κριτική. Και κάτι μαθαίνουμε εδώ για το βιβλίο, ότι… αρχικός του τίτλος ήτανε το ΜΗ ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙΣ ΝΑ ΖΩ.

Το βιβλίο βγάζει τους θανάσιμους «οι άνθρωποι που θέλουν να σε βλάψουν, θανατώνουν πρώτα τον εαυτό τους». Ορολογία μετά τους τοξικούς της Cameron και «γροθιά στο σύστημα» όπως χαρακτηρίστηκε, μα η ίδια τονίζει, «το κακό σύστημα, όχι το καλό, γιατί υπάρχει και καλό σύστημα, αυτό, των ανθρώπων της εξέλιξης». Θέλοντας όμως η Συγγραφέας να φωνάξει ‘’όχι’’ στους δολοφόνους της ζωής, εντοπίζει την ευθύνη που έχει κάθε άνθρωπος μέσα του, και την ατελείωτη δύναμη που στραγγίζει αυτή η ευθύνη, εάν τη βρει και την αποδεχτεί. Τελευταία στιγμή λοιπόν στο τυπογραφείο αλλάζει τον τίτλο προσθέτοντας το ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ. «Ναι, γιατί κύριος στόχος του βιβλίου δεν είναι να αναδείξει τα καμώματα των θανάσιμων. Στόχος του είναι να βγάλει Αετούς που αποδέχονται τις ευθύνες τους στα πνευματικά ύψη». Οι Αετοί, είναι επίσης μία πολύ δυνατή ορολογία του βιβλίου της.  

 

Και πως η ίδια προχώρησε στον χώρο των εκδόσεων, έγινε θεωρώ κατά έναν παράδοξο τρόπο. «Κατάλαβα ότι γράφω ένα βιβλίο που θα το λάβαινε κόσμος, όταν μια μέρα καθώς βάδιζα, ένας Γέροντας μου μίλησε γνωρίζοντας ότι γράφω, ενώ δεν με ήξερε. Στη συνέχεια με προέτρεψε, έως και… ναι, μου έδωσε εντολή να το εκδώσω!» Η γνωριμία της με αυτόν τον Γέροντα ήτανε καθοριστική. Ιστορία όμως που δεν μου τη συνέχισε. Έτσι βγήκε το ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ ΜΗ ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙΣ ΝΑ ΖΩ το οποίο παρουσιάζει «την κατεπείγουσα ανάγκη για αλλαγή του ανθρώπινου λογισμικού, και τον τρόπο ανάκτησης της ψυχικής δύναμης μέσα από έναν σπουδαίο τρόπο ζωής, τις Ηθικές Αρχές και Αξίες μιας Δημιουργικής Σταδιοδρομίας ζωής».

 

Βιβλίο μοναδικό και άκρως σημαντικό για κάθε άνθρωπο. «Ακούω μέσα μου μία φωνή που μου υπαγορεύει, και χρησιμοποιώ αυτούς τους τρόπους πρώτα στη δική μου ζωή. Τουλάχιστον όσο μπορώ. Μου βάζει συνέχεια δύσκολα…». Συγγραφική ειλικρίνεια που την υιοθετεί από τους αγαπημένους της Συγγραφείς Julia Cameron, Lillian Glass, Wayne Dyer και τον πνευματικό της μέντορα Skip Ross. Ειλικρίνεια που λειτουργεί ως βάλσαμο στις πληγές, απελευθερώνει τον συγγραφικό της δρόμο και την ξαναφέρνει στη ζωή με κύριο σκοπό την Προσφορά. Πάτησε στα πόδια της κι έγινε τόσο δυνατή, που είναι ένα «παράδειγμα» για όλους.

 

Η Έφη Πασχάλη μιλάει στην Πινακοθήκη Σοφίας Λασκαρίδου και συνδυάζει την ομιλία της με Αναδρομική Έκθεση Ζωγραφικής και Συλλεκτικές Δημιουργίες από κοχύλια, ημιπολύτιμες πέτρες και μαργαριτάρια λουσμένα στο γυαλί. «Ο πόνος γεννάει Τέχνη» θα πει. «Δύσκολα μεν, αλλά γεννάει. Μετά έρχεται και η χαρά. Αυτή είναι η ροή της ζωής». Ακολουθούν, σεμινάρια Δημιουργικής Σταδιοδρομίας «με βάση τον Κεντρικό Μηχανισμό της Σκέψης για γαλήνη κι επιτυχία σε όλα τα επίπεδα», και παρουσιάσεις, στην αίθουσα Γκατσόπουλος στην Κηφισιά με τον Ακαδημαϊκό κο Βασίλειο Γαϊτάνη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου,  Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο με το Δημοσιογράφο της εφημερίδας ‘’Χριστιανική Δημοκρατία’’ κο Μανώλη Μηλιαράκη, Θέατρο Θέσπις, Hotel Parthenon, κινηματογράφο ΑΛΚΥΟΝΙΣ μέσω του συλλόγου ΛΕΩ ΝΑΙ, στην Κύπρο με ράδιο κι εφημερίδα Λεμεσός, και πολλά άλλα σε πολλά μέρη που δεν θέλει να γράφονται όλα γιατί όπως λέει «τι κάνουμε τώρα μετράει πιο πολύ».  Μα δε σταματάει εκεί.

 

Μέσα από to smaragdi.com, «το σπίτι της», το site που τόσο αγαπάει, βγαίνει Φεβρουάριο 2016 το θαύμα που συγκλονίζει το πανελλήνιο: «Ο Άγιος Νεκτάριος της Αιγίνης άνοιξε τα μάτια του!» Όλοι τότε στο διαδίκτυο, εκατοντάδες Sites και blogs, σπεύδουν να παρουσιάσουν το εξ’ ουρανού θέμα ξεχνώντας όμως οι περισσότεροι την πηγή του που είναι το Σμαράγδι, αλλά και την ευλάβεια με την οποία πρέπει να σταθούν απέναντι εις το ιερό θέμα. Φράσεις όπως «ο Άγιος άνοιξε τα μάτια του στον φακό μας», ενοχλούν πολύ τη Συγγραφέα, μάταια όμως προσπαθεί να συγκρατήσει τον ιντερνετικό χείμαρρο που τείνει να σκοτώσει κάθε ευαισθησία. «Δεν έγινε μόνο για εμένα μήτε μόνο για εσάς, έγινε για όλους. Σεβασμό λοιπόν» τους λέει. Εν συνεχεία, και καθ’ υπόδειξη πάντα του Γέροντά της πλέον Πατέρα Στέφανου, (μου αποκαλύπτει το όνομα του Γέροντα εκείνου), Πάσχα 2017 εκδίδει το βιβλίο Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ άνοιξε τα μάτια του – ΟΜΟΛΟΓΙΑ. «Μα εγώ δεν είμαι εκκλησιαστικός Συγγραφέας». «Καιρός να γίνεις», της λέει ο Γέροντας.

 

Καθώς όμως εκδίδεται αυτό το βιβλίο, επί έναν ολόκληρο χρόνο δεν κάνει μήτε μία παρουσίαση. Η απάντησή της στο δικό μου «γιατί», (ως Ψυχολόγος ήθελα μέσα μου την επιβεβαίωση), ήταν η εξής: «Έκανα πολλούς ανθρώπους πλούσιους στην Τηλεόραση και στη Δισκογραφία, αφού έτρεχα από δω κι από κει και μου έπαιρναν στίχους και ιδέες. Ο κόσμος δεν ξέρει τίποτα φυσικά. Μα η αποθέωση ήταν να δω στον αέρα και μία ολόκληρη εκπομπή δική μου που ακόμα παίζεται! Έχω τον φάκελο της επιστροφής με το όνομα του υπεύθυνου και το λογότυπο του καναλιού που τον χρυσοπληρώνει, και βεβαίως, στοιχεία που πιστοποιούν ακράδαντα τη βεβήλωση και αδικία που έκαναν, όχι σε εμένα τόσο, αλλά στην Τέχνη… Ο καλύτερος όμως στους χειρότερους αυτό κάνει: κλέβει. Είναι για λύπηση. Συνεπώς, καλώς έπραξαν, αφού δεν γνωρίζουν άλλον δρόμο, καλώς έπραξα κι εγώ που σώπασα γιατί είχα σημαντικότερα πράγματα να κάνω. Όμως, σε ό,τι έχει σχέση με τα βιβλία μου, είμαι άκρως αυστηρή, γιατί ακούω μέσα μου την ίδια φωνή που μου τα υπαγορεύει. Όταν λοιπόν μου λέει ‘’μην κάνεις τίποτα’’ δεν θα κάνω τίποτα. Δεν θα εκδώσω, δεν θα μεταδώσω, δεν θα παρουσιάσω. Και σε τυχών αρνητική κριτική, δεν θα μιλήσω γιατί δεν με απασχολεί. Έχει διαφορά η κριτική του ‘’να γίνεις καλύτερος’’, από την κριτική του κακού ανταγωνισμού».

 

Προσωπικά, έχοντας και την τιμή να προλογίζω το τρίτο υπό έκδοση βιβλίο της, ένα βιβλίο επίσης  συγκλονιστικό όπως σε λίγο θα δείτε, μου δίδεται το δικαίωμα να πω ότι η προσφορά της Έφης Πασχάλη στον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών είναι απαράμιλλη και ανεκτίμητη. Γιατί έτσι όπως η πορεία της τελικά εξελίσσεται, βλέπουμε ότι γεννήθηκε ταγμένη στο δύσκολο έργο της Προσωπικής και Κοινωνικής Αυτοβελτίωσης.

 

Σε αυτή τη δύσκολη εποχή μάλιστα, κάνει στη χώρα μας μία μεγάλη καινοτομία. Ιδρύει το ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑΣ. Όραμα ζωής για την ίδια, που θα προσφέρει πολύτιμη συμπαράσταση σε πάρα πολλούς ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Τα 38 χρόνια συγγραφής της άλλωστε και τα δύο βιβλία που μας παρέδωσε έως τώρα, θεωρώ ότι ήδη είναι εγγύηση επιτυχίας και εμπιστοσύνης. «Γράφω για να μπορώ να ζω, να αναπνέω. Αυτό είναι μία επιτυχία. Τώρα αν βοηθηθεί κι ένας ακόμη άνθρωπος, αυτό είναι μία άλλη επιτυχία που τη χρωστάει στην ίδια του την επιλογή κι όχι σε εμένα».

 

Τι να σας πω… Μιλώ μαζί της πολύ καιρό για να αποσπάσω όσα το δυνατόν περισσότερα για εκείνη. Ύπαρξη εντελώς εξωτική. Προσωπικότητα παλιάς κοπής, σπάνια. Και τα όσα κατέγραψα εδώ, μήτε το ελάχιστο δεν είναι από τη ζωή της. Μία ζωή που μακάρι μια μέρα να γίνει βιβλίο. Πολύς κόσμος τότε θα μείνει άφωνος και βεβαίως θα διδαχτεί. Αυτό το βιβλίο θα είναι η ωραιότερη Δημιουργική Σταδιοδρομία της ζωής της κι η μεγαλύτερη Προσφορά της.

 

Προσυπογράφω το έργο της.